WSzW Wrocław BIP
HISTORIA
Poniedziałek, 23 kwietnia 2018 r.

 

HISTORIA


11. Lubuska Dywizja Kawalerii Pancernej swój rodowód wywodzi od 11. Dywizji Piechoty III Armii Wojska Polskiego formowanej dwukrotnie. Po raz pierwszy, w październiku 1944 r. na Ziemi Lubelskiej składzie: dowództwo i sztab, 20., 22., 24. Pułki Piechoty, 42. Pułk Artylerii Lekkiej, 9. Dywizjon Artylerii Samobieżnej SU-76, Batalion Szkolny, 22. Batalion Saperów, 11. Kompania Zwiadu, 17. Kompania Łączności, 8. Kompania Chemiczna, 16. Kompania Samochodowo-Transportowa, 13. Batalion Sanitarny, 11. Szpital Weterynaryjny, 3066. Stacja Poczty Polowej, 1888. Kasa Banku Polowego, oddziały specjalne i pomocnicze. Po prawie trzech miesiącach została rozwiązana.

 





Ponowne formowanie nastąpiło w marcu 1945 r. na Ziemi Łódzkiej. Dywizja posiadała strukturę: Dowództwo i sztab, 38., 40., 42. Pułki Piechoty, 33. Pułk Artylerii Lekkiej, Samodzielna Szkolna Kompania Strzelecka, 11. Samodzielna Kompania Zwiadu, 14. Samodzielny Dywizjon Przeciwpancerny, 16. Samodzielny Batalion Saperów, 18. Samodzielny Batalion Łączności, 14. Samodzielna Kompania Chemiczna, 19. Samodzielna Kompania Samochodowa, 27. Piekarnia Polowa, 8. Samodzielny Batalion Sanitarny, 25. Samodzielny Ambulans Weterynaryjny, Pluton Dowództwa Artylerii Dywizji, 2. Samodzielna Kompania Karabinów Maszynowych Przeciwlotniczych, Ruchomy Warsztat Taborowo-Mundurowy, Wojskowa Stacja Pocztowa nr 3241, Kasa Banku Polowego nr 2125.

 

 


Dywizja przechodziła wiele zmian strukturalnych i organizacyjnych. W 1949 r. została przeformowana na dywizję zmotoryzowaną, w 1950 r. na zmechanizowaną, a w 1963 r. na pancerną. W 1990 r., po zmianach strukturalnych ponownie przekształcono ją na zmechanizowaną, a w 1992 r. na dywizję kawalerii pancernej.

W latach 1945-2001 podporządkowana była dowódcy Śląskiego Okręgu Wojskowego z siedzibą we Wrocławiu. Od 5 października 2001 r. weszła w skład 2. Korpusu Zmechanizowanego w Krakowie, a od 25 marca 2004 r. jest w bezpośrednim podporządkowaniu Dowództwa Wojsk Lądowych w Warszawie. W jej strukturach znajdowało się wiele jednostek wojskowych oraz liczne zajmowane przez nie garnizony, które stopniowo przechodziły do historii w związku z przekształceniami strukturalno-organizacyjnymi wprowadzanymi w Siłach Zbrojnych pod wpływem zmian w ówczesnej sytuacji polityczno-militarnej w kraju i na świecie.

 





Pierwszymi stałymi garnizonami były: Żary, Kożuchów i Bolesławiec oraz nieco później Żagań. Jej bataliony, pułki i brygady jako jedne z pierwszych jednostek w Wojsku Polskim zostały wyposażane w najnowszy sprzęt i uzbrojenie wojskowe, m.in. w czołgi T-55 – 1964 r., T-72 – 1989 r., PT-91 Twardy – 1995, a w 2002 roku w niemieckie czołgi Leopard 2A 4 – 2002 r. W 2004 roku do dywizji przybyły pierwsze transportery opancerzone „Rosomak”.

W 1983 r. w 300 – rocznicę Odsieczy Wiedeńskiej 11. Drezdeńska Dywizja Pancerna otrzymała zaszczytne imię Króla Jana III Sobieskiego.

Od września 1967 r. 11. Dywizja jest spadkobierczynią chlubnych tradycji 1. Drezdeńskiego Korpusu Pancernego Wojska Polskiego, który podczas II wojny światowej, w czasie operacji łużycko-praskiej, wsławił się w walkach pod Budziszynem i Dreznem.

Decyzją MON Nr 56/MON z dnia 13 lipca 1992 r. żagański Związek Taktyczny otrzymał nazwę 11. Dywizji Kawalerii Pancernej im. Króla Jana III Sobieskiego, stając się spadkobiercą bojowych tradycji 1. Polskiej Dywizji Pancernej, dowodzonej w latach ostatniej wojny przez gen. Stanisława Maczka i 1. Drezdeńskiego Korpusu Pancernego WP oraz jednostek wywodzących się z 4. Lubuskiej Dywizji Zmechanizowanej, które weszły w jej podporządkowanie w 2001 r. i kontynuują tradycje oddziałów walczących w II wojnie światowej.

1 września 2003 r. decyzją Ministra Obrony Narodowej dywizja otrzymała wyróżniającą nazwę „Lubuska”. Fakt ten jest podkreśleniem dokonań dywizji dla Ziemi Lubuskiej.

W 2001 r. 11. Dywizję Kawalerii Pancernej objęły zmiany strukturalno-organizacyjne w wyniku, których rozformowano istniejące od wielu już lat oddziały, jak: 11. Brygadę Zmechanizowaną im. Hetmana Wielkiego Koronnego Stefana Żółkiewskiego, 20. Pułk Artylerii Przeciwpancernej, 11. Pułk Artylerii im. gen. dyw. Stanisława Kopańskiego z garnizonu Żary oraz 11. Batalion Saperów i 11. Batalion Zaopatrzenia z garnizonu Świętoszów.

W ich miejsce w skład dywizji weszły nowe jednostki z 4. Lubuskiej Dywizji Zmechanizowanej im. Jana Kilińskiego z Krosna Odrzańskiego.

Były to: 15. Wielkopolska Brygada Kawalerii Pancernej im. gen. broni Władysława Andersa z Wędrzyna, 17. Wielkopolska Brygada Zmechanizowana im. gen. broni Dowbor – Muśnickiego z Międzyrzecza, 5. Pułk Artylerii z Sulechowa, 5. Kresowy Batalion Saperów i 4. Batalion Zaopatrzenia z Krosna Odrzańskiego. W kolejnych latach 11 Dywizja jeszcze wielokrotnie przechodził szereg przemian organizacyjnych, skutkiem których było rozformowanie min. 10 Batalionu Rozpoznawczego Strzelców Konnych Wielkopolskich i 11. Kompanii Chemicznej. Z podporządkowania wyszły także pułki przeciwlotnicze i pułk artylerii.

Obecnie, jednostki wojskowe będące w strukturze dywizji stacjonują w garnizonach województwa lubuskiego, wielkopolskiego i dolnośląskiego: Żagań: dowództwo i sztab 11. Lubuskiej Dywizji Kawalerii Pancernej im. Króla Jana III Sobieskiego, 34. Brygada Kawalerii Pancernej im. Hetmana Wielkiego Koronnego Jana Zamoyskiego, 11. Batalion Dowodzenia im. gen. broni Zygmunta Sadowskiego, Świętoszów: 10. Brygada Kawalerii Pancernej im. gen. broni Stanisława Maczka, Międzyrzecz, Wędrzyn i Krosno Odrzańskie: 17. Wielkopolska Brygada Zmechanizowana im. gen. broni Józefa Dowbór - Muśnickiego, Bolesławiec: 23 Śląski Pułk Artylerii oraz Czerwieńsk i Leszno: 4. Zielonogórski Pułk Przeciwlotniczy.

Na pamiątkę wielkiej Wiktorii Wiedeńskiej swoje święto obchodzi 12 września.

POCZET DOWÓDCÓW 11. LDKPanc

1945 - 1946 płk Andrzej Czartoryski
1946 - 1947 gen. bryg. Stanisław Daniluk
1947 płk Zygmunt Bobrowski
1947 - 1948 płk Zygmunt Huszcza
1948 p.o. ppłk Władysław Batko
1948 - 1949 płk Dymitr Szarowka
1949 - 1950 płk dypl. Józef Sielecki
1951 - 1953 płk dypl. Włodzimierz Jerszow
1953 - 1954 gen. bryg. Sergiusz Siwicki
1954 - 1956 płk dypl. Adolf Humeniuk
1956 - 1959 płk dypl. Marian Doliński
1959 - 1962 gen. bryg. Mieczysław Mazur
1962 - 1967 gen. bryg. Zbigniew Zieleniewski
1967 - 1968 płk dypl. Wiesław Kociołek
1968 - 1973 gen. bryg. Witold Wereszczyński
1973 - 1976 gen. bryg. Józef Użycki
1976 - 1984 gen. bryg. Bolesław Matusz
1984 - 1987 płk dypl. Janusz Ornatowski
1987 - 1988 płk dypl. Adam Rębacz
1988 - 1990 płk dypl. Zygmunt Sadowski
1990 - 1992 gen. bryg. Adam Rębacz
1992 - 1993 płk dypl. Aleksander Bortnowski
1993 - 1994 p.o. płk dypl. Zbigniew Szura
1994 - 1998 gen. bryg. Aleksander Bortnowski
1998 - 2000 gen. bryg. Zdzisław Goral
2000 - 2003 gen. bryg. Stanisław Nowakowicz
2003 - 2006 gen. dyw. Waldemar Skrzypczak
2006 - 2009 gen. dyw. Paweł Lamla
2009 - 2011 gen. dyw. Mirosław Różański
2011 - 2014 gen. dyw. Janusz Adamczak
2014 - 2017 gen. dyw. Jarosław Mika
2017 - gen. dyw. Stanisław Czosnek